Pracownicy ochrony zdrowia to nie koszt – to fundament! Wspólny apel trzech central związkowych

W Światowy Dzień Zdrowia oraz Dzień Pracownika Służby Zdrowia (7 kwietnia 2026 r.) trzy największe centrale związkowe – Forum Związków Zawodowych, NSZZ „Solidarność” i OPZZ zorganizowały wspólną konferencję prasową przed budynkiem Ministerstwa Zdrowia. 

Głównym celem spotkania było przedstawienie wspólnych postulatów oraz stanowczy sprzeciw wobec zrzucania odpowiedzialności za zapaść finansową publicznej ochrony zdrowia na jej pracowników.

Obchody Dnia Pracownika Służby Zdrowia to moment, w którym należy docenić wysiłek personelu – to dzięki niemu, mimo ogromnych braków kadrowych i systemowego chaosu, pacjenci wciąż otrzymują niezbędną pomoc. Niestety, zamiast dialogu, środowisko medyczne spotyka się z próbami konfliktowania go ze społeczeństwem.

Związkowym hasłem tegorocznych obchodów i konferencji jest: „Pracownicy ochrony zdrowia TO NIE KOSZT – to fundament!”. Przedstawiciele FZZ, NSZZ „Solidarność” i OPZZ kategorycznie odrzucili polityczne zarzuty koalicji rządzącej, jakoby to płace pracowników medycznych były powodem braku pieniędzy na leczenie pacjentów. Związki zaprezentowały kompleksowe postulaty, które powinny stanowić punkt wyjścia do ponadpolitycznych działań naprawczych w trzech kluczowych obszarach.

1. Finansowanie ochrony zdrowia 

Strona związkowa podkreśla, że publiczny system leczenia wymaga stabilnego i realnego finansowania opartego na prognozach demograficznych i faktycznych potrzebach pacjentów. Konieczne jest natychmiastowe urealnienie wyceny świadczeń zdrowotnych. Placówki medyczne wpadają w długi nie z powodu rzekomo złej pracy personelu, lecz dlatego, że państwo od lat wycenia procedury poniżej kosztów ich realizacji, co stanowi cichą likwidację publicznego systemu opieki. Centrale domagają się również sprawiedliwej reformy składki zdrowotnej, by zakończyć sytuację, w której system utrzymują niemal wyłącznie pracownicy na etatach, emeryci i renciści.

2. Pacjent w systemie ochrony zdrowia 

To nie pracownicy tworzą kolejki – są one wynikiem błędnych decyzji zarządczych i systemowych. Związki sprzeciwiają się nierównościom w dostępie do leczenia. Ewentualne reformy sieci szpitali czy konsolidacje muszą wynikać z twardych danych (map potrzeb zdrowotnych), a nie z bieżących kalkulacji wyborczych lub lokalnych deficytów finansowych. Nie ma zgody na chaotyczne likwidowanie całych placówek, które uderza w bezpieczeństwo pacjentów i pozbawia stabilności zatrudniony personel.

3. Kadry w ochronie zdrowia 

Sytuacja pacjentów rodzi ogromne frustracje, które niestety coraz częściej przekładają się na fizyczną i słowną agresję wobec pracowników ochrony zdrowia. Związki postulują szybkie wdrożenie regulacji, które nadadzą wszystkim zawodom medycznym status funkcjonariusza publicznego. Jednocześnie centrale bezwzględnie żądają utrzymania ustawowych gwarancji mechanizmu finansowania wzrostu najniższych wynagrodzeń zasadniczych – jakakolwiek ingerencja rządu w tę ustawę będzie odebrana jako zerwanie umowy społecznej. Ponadto regulacjami płacowymi powinni zostać objęci wszyscy pracownicy ochrony zdrowia zatrudnieni na umowę o pracę.

Odbudowa dialogu to warunek konieczny 

Przedstawiciele central związkowych zgodnie ocenili, że dialog w ramach Trójstronnego Zespołu ds. Ochrony Zdrowia zamienił się dziś w pozory. Miejsce, które przez dwie dekady służyło wypracowywaniu trudnych kompromisów, zostało zastąpione przez rządowe monologi i jednostronne decyzje. Organizacje zrzeszone w FZZ, NSZZ „Solidarność” i OPZZ apelują o natychmiastowy powrót do uczciwego i jakościowego dialogu, z korzyścią zarówno dla pacjentów, jak i fundamentu tego systemu – pracowników.