Organizacje członkowskie FZZ w komitecie strajkowym

Strajk ogłosiły cztery organizacje związkowe będące sygnatariuszami Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników ZUS, występujące wspólnie jako Międzyzwiązkowy Komitet Protestacyjno-Strajkowy. Dwie z nich należą do Forum Związków Zawodowych: Krajowy Związek Zawodowy Inspektorów Kontroli ZUS, którym kieruje Pani Dagmara Ledzion, oraz Krajowy Związek Zawodowy Pracowników ZUS „Niezależni”, na czele którego stoi Pan Robert Baraniak.

To właśnie te organizacje, obok pozostałych sygnatariuszy układu zbiorowego, od miesięcy prowadziły spór zbiorowy z pracodawcą i to one współtworzyły komitet, który zdecydował o przeprowadzeniu pierwszego strajku w historii Zakładu.

Geneza sporu

Spór zbiorowy w ZUS trwa od października 2025 roku. Punktem zwrotnym stał się początek kwietnia 2026 roku, gdy negocjacje zakładowych organizacji związkowych z zarządem Zakładu dotyczące podziału funduszu wynagrodzeń zakończyły się fiaskiem. Powołano wówczas Międzyzwiązkowy Komitet Protestacyjno-Strajkowy, a związkowcy rozpoczęli kilkudniową okupację centrali ZUS w Warszawie. Prowadzone w kolejnych tygodniach rokowania zamknięto podpisaniem protokołu rozbieżności, a spór skierowano do postępowania mediacyjnego z udziałem mediatora wyznaczonego przez ministra właściwego do spraw pracy. W końcu kwietnia odbyła się także manifestacja w Warszawie.

Strajk ostrzegawczy 17 czerwca przeprowadzono w związku z brakiem osiągnięcia porozumienia z pracodawcą w obecności mediatora. Na kilka dni przed akcją, 9 czerwca, organizacje związkowe wystosowały pismo do Prezesa Rady Ministrów. Napisały w nim: „Z całą stanowczością podkreślamy, że prowadzone w ramach sporu zbiorowego rokowania oraz mediacje nie doprowadziły do rozwiązania problemów zgłaszanych przez pracowników Zakładu”. Strajk ostrzegawczy odbył się na podstawie przepisów ustawy o rozwiązywaniu sporów zbiorowych, które dopuszczają jednorazową akcję tego typu na czas nie dłuższy niż dwie godziny.

Postulaty

Głównym postulatem Komitetu jest podwyższenie wynagrodzeń zasadniczych o 1200 złotych brutto dla każdego pracownika Zakładu. W odpowiedzi pracodawca przedstawił ofertę sięgającą maksymalnie 220 złotych brutto podwyżki na etat oraz jednorazowej nagrody w wysokości 4 tysięcy złotych brutto. Związkowcy zwracają uwagę, że proponowana kwota podwyżki w praktyce oznacza realny wzrost wynagrodzenia o około 160 złotych netto, i oceniają, że przedstawianie jej jako znaczącej podwyżki wprowadza pracowników w błąd.

Włodzimierz Barwinek z Krajowego Związku Zawodowego Inspektorów Kontroli ZUS — organizacji członkowskiej FZZ — tak przedstawiał istotę żądań: „Żądamy podwyżki wynagrodzenia w wysokości 1200 złotych brutto na etacie. Naszą intencją jest to, żeby pracodawca zmienił nam organizację pracy. Brakuje ludzi”. Obok postulatu płacowego komitet domaga się zatem zwiększenia zatrudnienia, dostosowania liczby etatów do skali nałożonych zadań oraz poprawy warunków pracy. Postulaty skierowano do Prezesa i zarządu ZUS, a także do Prezesa Rady Ministrów oraz resortów finansów i rodziny, pracy i polityki społecznej.

Płace nieadekwatne do obowiązków

U podstaw protestu leży narastająca dysproporcja między zakresem obowiązków a poziomem wynagrodzeń. Nowo zatrudniani pracownicy Zakładu otrzymują pensje na poziomie zbliżonym do płacy minimalnej, podczas gdy na ZUS spadają kolejne zadania o ogromnej skali — od obsługi wniosków w programach wsparcia rodzin, przez świadczenie „Dobry start”, po rentę wdowią i program „Aktywny rodzic”, obejmujące łącznie miliony spraw rocznie. Pracownicy wskazują na przeciążenie pracą, braki kadrowe i rotację: odchodzą osoby z wieloletnim stażem, a młodzi rezygnują, gdy konfrontują nakład pracy z wysokością pensji. Jak relacjonowała Danuta Łukasik z Krajowego Związku Zawodowego Pracowników ZUS „Niezależni”, „tajemnicą poliszynela jest to, że pracownicy, żeby żyć, pracują na kolejne etaty”.

Zapowiedź dalszych działań

Organizacje tworzące komitet zapowiadają, że jeśli mediacje i dalsze rozmowy nie przyniosą rozwiązania, rozpoczną przygotowania do referendum w sprawie strajku generalnego w Zakładzie. Pierwszy w historii ZUS strajk ostrzegawczy, w którego organizację zaangażowały się dwie organizacje członkowskie Forum Związków Zawodowych, jasno pokazał skalę determinacji pracowników. Forum Związków Zawodowych stoi po stronie pracowników sektora finansów publicznych, dla których godne wynagrodzenie i warunki pracy adekwatne do nałożonych zadań są warunkiem sprawnego funkcjonowania instytucji o kluczowym znaczeniu dla milionów obywateli.

Artykuł Strajk ostrzegawczy w ZUS. Dlaczego strona pracowników została zmuszona do tego kroku? pochodzi z serwisu FZZ | Forum Związków Zawodowych.

Ogólnopolską manifestację zorganizował Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Funkcjonariuszy i Pracowników Więziennictwa, organizacja członkowska Forum Związków Zawodowych. Pod hasłem „Nie oddamy ani złotówki z naszej mieszkaniówki” funkcjonariusze z całej Polski sprzeciwili się zapowiadanej zmianie rozporządzenia, która ma obniżyć świadczenie mieszkaniowe przysługujące funkcjonariuszom Służby Więziennej.

Istotą sporu jest nowelizacja rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 19 grudnia 2025 r., w wyniku której strona rządowa próbuje obniżyć świadczenie mieszkaniowe przysługujące funkcjonariuszom Służby Więziennej. Jeszcze przed manifestacją, w rozmowie z dziennikiem „Fakt”, przewodniczący Zarządu Głównego NSZZ FiPW, Kamil Bachanowicz wyliczał, że zmiana dotknęłaby ponad 16 tysięcy funkcjonariuszy, czyli ponad połowę całej formacji, i precyzował: „To kwoty od 60 zł do nawet 510 zł miesięcznie, w zależności od jednostki. Średnio wychodzi 300 zł na funkcjonariusza”. Co dla strony społecznej szczególnie trudne do przyjęcia, rozwiązanie wypracowane po wielu miesiącach rozmów, negocjacji i protestów, obowiązujące dopiero od niedawna, miałoby zostać uznane za przejściowe i obniżone, choć nikt nie informował o tym związków w toku uzgodnień.

Zarząd Główny NSZZ Funkcjonariuszy i Pracowników Więziennictwa skierował do Ministra Sprawiedliwości żądanie natychmiastowego wstrzymania prac nad zmianą rozporządzenia oraz pilnego spotkania ze stroną społeczną. Związek domaga się także objęcia Służby Więziennej programem modernizacyjnym na lata 2026–2029 na zasadach analogicznych do innych formacji oraz tego, by ewentualne ujednolicanie przepisów obejmowało całość regulacji, a nie wyłącznie elementy niekorzystne dla więziennictwa. W zapowiedzi protestu, w wypowiedzi dla portalu InfoSecurity24, Bachanowicz argumentował: „Jeżeli chcą ujednolicać wysokość świadczeń, niech to robią w całości, czyli ze zmianą ustawy o Służbie Więziennej”. Ostrzegał zarazem, że jeśli resort nie wycofa się z presji wywieranej na zmianę rozporządzenia, dojdzie do kolejnych protestów. W opublikowanym stanowisku Zarządu Głównego czytamy: „Nasza cierpliwość się kończy”.

Spór o świadczenie mieszkaniowe nie jest odosobnionym epizodem, lecz kolejną odsłoną trudnej sytuacji trzeciej co do wielkości formacji mundurowej w Polsce. Najwyższa Izba Kontroli wskazywała, że w latach 2021–2024 liczba wakatów w Służbie Więziennej wzrosła o ponad połowę, że formacji brakuje setek milionów złotych w stosunku do zgłaszanych potrzeb modernizacyjnych. Mimo realnego wzrostu wynagrodzeń pozostaje ona najmniej atrakcyjną finansowo służbą mundurową. W tle pozostaje porozumienie z marca 2025 r., którego realizacji funkcjonariusze domagali się już podczas wielkiej manifestacji we wrześniu 2025 r.

W imieniu Forum Związków Zawodowych w manifestacji wzięła udział Pani Zofia Czyż, Członek Prezydium FZZ. Przemawiając ze sceny, akcentowała jedność całego sektora finansów publicznych:

„Jestem tu dziś z Wami, bo z Wami jest całe Forum Związków Zawodowych. Cały sektor finansów publicznych musi być zjednoczony, zwarty i gotowy, bo to od nas zależy ciągłość państwa polskiego. To od nas zależy odporność Rzeczypospolitej Polskiej. To my stoimy na pierwszej linii”.

W dalszej części wystąpienia Czyż zwróciła uwagę na wymiar wykraczający poza pojedynczą grupę zawodową. Przekonywała, że państwo, oszczędzając na godności funkcjonariuszy i pracowników, oszczędza w istocie na własnych obywatelach i narusza fundamentalną umowę społeczną. Przypominała również, że bez funkcjonariuszy Służby Więziennej wymiar sprawiedliwości pozostaje niekompletny, a lekceważenie ich postulatów świadczy o niezrozumieniu powagi czasów i strategicznego interesu państwa.

Forum Związków Zawodowych konsekwentnie stoi na stanowisku, że godne i stabilne warunki służby oraz pracy w sektorze finansów publicznych są nie tylko kwestią sprawiedliwości społecznej, lecz również elementem odporności państwa. Manifestacja funkcjonariuszy i pracowników więziennictwa wpisuje się w ten sam apel, który Forum kieruje w sprawie wynagrodzeń w całej państwowej sferze budżetowej. Problemy organizacji członkowskich FZZ są problemami całej centrali, a ich postulaty pozostają wspólną agendą.

Artykuł Funkcjonariusze więziennictwa w obronie świadczenia mieszkaniowego. Forum Związków Zawodowych solidarne z protestującymi pochodzi z serwisu FZZ | Forum Związków Zawodowych.

Wszystkie trzy centrale przekazały stronie rządowej wspólny postulat na 2027 r.: wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej o co najmniej 15%, w gospodarce narodowej o co najmniej 11% oraz podniesienia płacy minimalnej do co najmniej 5200 zł brutto. Występując w imieniu FZZ, Dorota Gardias przedstawiła ten postulat z perspektywy naszej centrali, kładąc akcent na związek polityki wynagrodzeń w sektorze publicznym z odpornością i bezpieczeństwem państwa.

(Wciąż) deficyt dialogu

Przewodnicząca FZZ rozpoczęła wystąpienie od diagnozy samego stanu dialogu społecznego. Zwróciła uwagę, że wartość płynąca z obecności partnerów społecznych przy stole negocjacyjnym jest warunkowa — ujawnia się dopiero wtedy, gdy strony rzeczywiście się komunikują, a nie jedynie informują.

„Wartość wynikająca z dialogu społecznego ujawnia się wtedy, gdy strony się komunikują, a nie tylko informują. My się niestety informujemy, a nie komunikujemy. Problem polega na tym, że tylko jedna strona ma realny wpływ na rzeczywistość.”

Dorota Gardias podkreśliła przy tym, że choć strona społeczna nie osiągnęła konsensusu w sprawie wskaźników, stanowisko strony pracowników pozostaje spójne i niesie istotną wartość komunikacyjną — wyraża określone nastroje, perspektywę i wrażliwość, a także obrazuje rzeczywistość zarówno pracowników, jak i państwa polskiego.

Zwracając się wprost do strony rządowej, Przewodnicząca FZZ wypowiedziała jeden z mocniejszych akcentów swojego wystąpienia:

„Patrzę się teraz w kierunku strony rządowej i chcę powiedzieć — historia Państwa oceni. I nie jestem pewna, czy ta ocena będzie jednoznacznie pozytywna.”

Odporność państwa jako stawka sporu o wynagrodzenia

Centralnym wątkiem wystąpienia Przewodniczącej FZZ było powiązanie polityki wynagrodzeń w sektorze publicznym z bezpieczeństwem i odpornością państwa. Dorota Gardias wskazała, że Polska stoi dziś w obliczu realnej eskalacji konfliktu z Federacją Rosyjską — od wojny hybrydowej, dezinformacji i aktów sabotażu po ryzyko sytuacji ocierającej się o próg konfliktu konwencjonalnego. W takich warunkach podstawą powinna być dbałość o ciągłość funkcjonowania całego systemu państwowego.

„Podstawą powinna być dbałość o odporność państwa. Zabezpieczenie ciągłości funkcjonowania całego systemu, pomimo wszystko. 3-procentowa podwyżka to jest informacja, że nie chcemy inwestować w odporność.”

Przewodnicząca FZZ zaznaczyła, że problemem nie jest postawa pracowników sektora publicznego, lecz postępująca degradacja wizerunku całego sektora. Wskazała, że to właśnie teraz jest moment, by państwowa sfera budżetowa stała się atrakcyjna i rozwojowa, ponieważ inwestycja w kadry jest w istocie polisą na niebezpieczne czasy.

Odnosząc się do podwyżki z 2024 roku, Dorota Gardias oceniła ją jako krok istotny, lecz niewystarczający:

„20-procentowa podwyżka z 2024 roku była istotnym elementem, ale nie rozwiązała problemu strategicznego.”

Tą część wystąpienia Przewodnicząca FZZ zamknęła konkluzją o charakterze ustrojowym:

„Skończył się czas pokoju i dobrobytu partyjno-politycznego. Polska potrzebuje kadr, które zapewnią jej odporność. Albo to wszyscy zrozumiemy, albo niczego się nie nauczyliśmy na błędach naszych przodków.”

Dorota Gardias wskazała, że pełna, kilkudziesięciostronicowa argumentacja uzasadniająca postulat podniesienia wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej o 15% jest dostępna na stronie Forum Związków Zawodowych.

Płaca minimalna — debata o kondycji gospodarki, nie tylko o stawce

W części poświęconej minimalnemu wynagrodzeniu Przewodnicząca FZZ uzasadniła postulat 5200 zł brutto, podkreślając, że Forum Związków Zawodowych traktuje debatę o płacy minimalnej jako moment do szerszej rozmowy o stanie polskiej gospodarki. Jak zaznaczyła, nie da się konstruktywnie rozmawiać o płacy minimalnej w oderwaniu od kontekstu inflacji, konkurencyjności, kosztów, barier rozwojowych i inwestycji.

„Zaproponowaliśmy 5200 złotych brutto, ponieważ uważamy, że płaca minimalna jest pewnego rodzaju standardem, kontestującym nas jako państwo przynależące do cywilizacji zachodu.”

Dorota Gardias zwróciła uwagę, że Polska nie wykształciła dotąd innego imperatywu społeczno-gospodarczego, jakim mogłyby być rozwinięte rokowania zbiorowe. Według Przewodniczącej FZZ, kolejna szansa na taką rozmowę została stracona. Jednoznacznie określiła też charakter postulatu płacowego FZZ:

„Czy 5200 złotych to jest za dużo? To jest punkt wyjścia do dyskusji. Do dyskusji, która powinna się odbyć, ze względu na sytuację, w której Polska się dziś znajduje.”

Przewodnicząca FZZ przeniosła akcent z pytania o ochronę przedsiębiorstw na pytanie o strategię rozwojową państwa, wskazując, że to na najsłabiej zarabiających pracownikach najłatwiej jest oszczędzać:

„Na pracownikach, szczególnie najsłabiej zarabiających, najłatwiej jest zaoszczędzić i kazać im ponosić koszty braku strategii rozwojowej i niedostatku w zakresie dialogu społecznego.”

Kontekst: rozjazd między propozycją rządu a postulatem strony pracowników

Rządowa propozycja na 2027 r., przyjęta przez Radę Ministrów 9 czerwca i przekazana Radzie Dialogu Społecznego 11 czerwca 2026 r., zakłada 3-procentowy wzrost wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz podniesienie minimalnego wynagrodzenia do 4950 zł brutto (o 144 zł) i minimalnej stawki godzinowej do 32,30 zł. Strona pracowników — FZZ, OPZZ i NSZZ „Solidarność” — postuluje co najmniej 15-procentowy wzrost w sferze budżetowej, 11-procentowy w gospodarce narodowej oraz płacę minimalną na poziomie co najmniej 5200 zł brutto.

Artykuł Posiedzenie plenarne Rady Dialogu Społecznego. Przewodnicząca FZZ Dorota Gardias: 3-procentowa podwyżka to informacja, że nie chcemy inwestować w odporność państwa pochodzi z serwisu FZZ | Forum Związków Zawodowych.

Artykuł Zakładowe Organizacje Związkowe będące Sygnatariuszami Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników ZUS przeprowadzą, zgodnie z obowiązującymi przepisami, dwugodzinny strajk ostrzegawczy. Apel do premiera pochodzi z serwisu FZZ | Forum Związków Zawodowych.

9 czerwca 2026 r. strona rządowa przedstawiła propozycję wskaźnika na poziomie 103,0%, to jest wzrostu wynagrodzeń o 3% wobec prognozowanej na przyszły rok inflacji w wysokości 2,5%. Postulat strony społecznej to 115,0%, czyli wzrost o 15%. Na pierwszy rzut oka jest to spór o dwanaście punktów procentowych, w którym strona rządowa może wskazywać, że jej propozycja przewyższa inflację o pół punktu. W istocie jest to jednak spór o coś znacznie poważniejszego – o to, czy państwo odrobi wieloletnią realną zaległość płacową w sektorze finansów publicznych, czy też utrwali ją kolejny rok z rzędu.

Forum Związków Zawodowych dowodzi w analizie, że propozycja 103,0% nie jest, wbrew pozorom, „podwyżką powyżej inflacji”, lecz utrwaleniem stanu, który narastał przez lata.

Wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej w ostatnich latach nie pozostały bowiem jedynie w tyle za rynkiem; ich realna wartość spadła poniżej poziomu wyjściowego z 2019 roku. W 2023 roku realny indeks wynagrodzeń obniżył się do 82,5 wobec 100 w roku bazowym, co oznaczało utratę 17,5% siły nabywczej. Mimo wyrównania w 2024 roku sfera budżetowa wchodzi w 2027 rok wciąż poniżej poziomu sprzed ośmiu lat. Dopiero realizacja wspólnego postulatu trzech central wyprowadza ją na skromny plus, i tak niższy niż realny wzrost wynagrodzeń w sektorze przedsiębiorstw oraz znacznie niższy niż wzrost płacy minimalnej, która w tym samym okresie zyskała realnie ponad 40%.

Forum Związków Zawodowych wykazuje przy tym, że erozja ta nie była konsekwencją obiektywnej braku możliwości w zakresie finansowania, lecz świadomego zaniechania. W latach realnych strat płacowych gospodarka rosła, a dochody państwa się zwiększały. Równolegle państwo zmobilizowało bezprecedensowe środki na obronność, z około 2,1% do 4,81% PKB. Pytanie o sfinansowanie godnych wynagrodzeń jest zatem pytaniem o priorytety, a nie o realne możliwości. Wykonalność skokowej podwyżki w sferze budżetowej potwierdził zresztą sam rząd. W 2024 roku, obok ustawowego wskaźnika 120,0% dla reszty sfery budżetowej, wynagrodzenia nauczycieli wzrosły o 30–33%.

Analiza wykracza jednak daleko poza interes płacowy reprezentowanych grup. Forum Związków Zawodowych wskazuje, że realizacja praw konstytucyjnych, takich jak prawo do sądu, ochrony zdrowia czy nauki, zależy od kadr, które te prawa wykonują, a uznaniowe i nieprzewidywalne kształtowanie ich wynagrodzeń podkopuje zdolność państwa do wypełniania własnych zobowiązań. Wniosek, który Forum uznaje za najważniejszy w całej analizie, idzie zaś jeszcze dalej. W warunkach trwającego nacisku hybrydowego godne i stabilne wynagrodzenia kadr sektora finansów publicznych przestają być wyłącznie kwestią polityki płacowej i stają się kategorią bezpieczeństwa narodowego. Odporność państwa stoi bowiem na dwóch nogach – obronie militarnej oraz odporności cywilnej. Rekordowym nakładom na sprzęt nie towarzyszy zaś współmierna inwestycja w ludzi, którzy tę symetrię tworzą.

Postulat 115,0% nie jest więc roszczeniem bez głębszego uzasadnienia. To wspólna propozycja Forum Związków Zawodowych, NSZZ „Solidarność” oraz Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych, a jak dowodzi analiza, postulatem zgodnym z polską racją stanu.

Zachęcamy do lektury pełnej analizy. Forum Związków Zawodowych przedstawia w niej komplet danych wraz ze śladem obliczeń, notę metodologiczną oraz przegląd doktryn odporności państw frontowych NATO, na tle których spór o wskaźnik wynagrodzeń na 2027 rok nabiera właściwej skali.

Artykuł Wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej na 2027 rok. 3% czy 15%? Pogłębiona Analiza FZZ pochodzi z serwisu FZZ | Forum Związków Zawodowych.

Forum Związków Zawodowych rozpoczyna realizację kluczowego etapu innowacyjnego projektu pt. „Strategia MKW. Monitorowanie prawa i polityk publicznych. Komunikacja i wpływ na relacje z kluczowymi interesariuszami w ramach prac w gremiach dialogu społecznego”. Po owocnym Warsztacie Konferencyjnym dla Zarządu Głównego w Warszawie, przenosimy nasze działania do regionów. Zapraszamy przedstawicieli organizacji członkowskich z całej Polski do udziału w cyklu ośmiu intensywnych, 4-dniowych warsztatów wyjazdowych. To właśnie tam wypracujemy mechanizmy i ostateczny kształt naszej strategii wpływu na procesy legislacyjne! Pamiętaj, że link do Formularza Zgłoszeniowego uzyskasz poprzez kontakt z biurem projektu. W mailu z prośbą o link wskaż swoją organizację członkowską FZZ!

O Zadaniu nr 4 – profesjonalizacja, wpływ i innowacja

W ramach Zadania nr 4 przeszkolimy łącznie 360 przedstawicieli z minimum 18 organizacji członkowskich (branżowych, ponadbranżowych lub regionalnych). Szczególny nacisk kładziemy na wyrównywanie szans – zakładamy udział co najmniej 35% kobiet, odpowiadając na potrzebę ich większej reprezentacji w gremiach decyzyjnych.

Program warsztatów (łącznie 24 godziny szkoleniowe dla każdej grupy) łączy wiedzę teoretyczną z twardymi umiejętnościami i innowacyjnym podejściem. Uczestnicy przejdą przez następujące moduły:

1. Analiza jakości procesu legislacyjnego w Polsce (8h)

Omówienie jakości, struktury i stanu procesu legislacyjnego. Zdefiniowanie roli reprezentatywnych związków zawodowych oraz praca nad postulatami usprawnienia udziału partnerów społecznych w stanowieniu prawa krajowego, zakładowego i międzyzakładowego.

2. Praktyka i warsztat redakcyjny – monitorowanie prawa i komunikacja (8h)

Nauka metodologii monitoringu i analizowania aktów prawnych (z wykorzystaniem poradników i studiów przypadków). Uczestnicy dowiedzą się, jak tworzyć skuteczne stanowiska i opinie oraz jak sprawnie komunikować postulaty do strony rządowej i pracodawców.

3. Nowoczesne narzędzia – tworzenie mapy Interesariuszy (8h)

Wykorzystanie innowacyjnej metodyki Design Thinking. Uczestnicy poznają 10 kroków tworzenia mapy interesariuszy i jej rolę jako strategicznego narzędzia zarządzania modelem komunikacji i wpływu (MKW) na otoczenie zewnętrzne.

Kadra ekspercka szkolenia

Zajęcia poprowadzą uznani praktycy i eksperci, którzy współtworzą merytoryczne ramy całego projektu:

• Pan Marcin Nowakowski (Fundacja „Równik Praw”) – specjalista odpowiedzialny za analizę procesu legislacyjnego. Przeprowadzi uczestników przez zawiłości tworzenia prawa i wskaże, w których momentach interwencja związkowa jest najbardziej efektywna.
• Pani Agnieszka Rezmer (Radca prawny, WDG Hauslag) – ekspertka z zakresu tworzenia i monitorowania aktów prawnych. Pomoże rozwinąć warsztat redakcyjny, zidentyfikować bariery i opracować skuteczne strategie komunikacji z instytucjami.
• Pani Zuzanna Jakubik (Radca prawny, WDG Hauslag) – specjalistka ds. mapowania interesariuszy. Przy wsparciu trenera specjalizującego się w zakresie metody Design Thinking, nauczy praktycznego projektowania relacji z kluczowymi grupami otoczenia.
  

Harmonogram i lokalizacje 

Szkolenia realizowane są z podziałem na 8 Makroregionów (każdy obejmuje po dwa województwa):

1. Makroregion 1 (warmińsko-mazurskie, podlaskie): 7-10 kwietnia | Hotel Kresovia, Giby.
2. Makroregion 2 (zachodniopomorskie, pomorskie): 23-26 marca | Hotel Victoria, Bolszewo.
3. Makroregion 3 (kujawsko-pomorskie, wielkopolskie): 20-23 kwietnia | Hotel Calisia, Kalisz.
4. Makroregion 4 (lubuskie, dolnośląskie): 8-11 czerwca | Hotel Kyriad Karkonosze, Wojcieszyce.
5. Makroregion 5 (mazowieckie, łódzkie): 22-26 czerwca | Hotel MILORD, Pułtusk.
6. Makroregion 6 (lubelskie, podkarpackie): 7-10 września | (lokalizacja w trakcie wyboru) .
7. Makroregion 7 (świętokrzyskie, małopolskie): 21-24 września | Hotel Limba, Poronin.
8. Makroregion 8 (opolskie, śląskie): 5-8 października | Hotel Magiczny Zakątek, Raszowa.
   

Najczęściej zadawane pytania (FAQ) – zasady wsparcia w projektach FZZ – zapraszamy do zapoznania się z FAQ!

Kontakt z Biurem Projektu

W przypadku jakichkolwiek pytań, wątpliwości lub w celu uzyskania linku do Formularza Zgłoszeniowego, zapraszamy do bezpośredniego kontaktu. Nasz zespół z przyjemnością udzieli wszelkiego wsparcia! 

Adres biura Projektu: ul. Jana III Sobieskiego 102A/lokal U7, 00-764 Warszawa.

Pan Grzegorz Sikora: (+48) 600 324 482 | mkw@fzz.org.pl

Pan Jan Polaczek: (+48) 798 745 557 | mkw@fzz.org.pl

Artykuł przygotowany w ramach projektu: „Strategia MKW. Monitorowanie prawa i polityk publicznych. Komunikacja i wpływ na relacje z kluczowymi interesariuszami w ramach prac w gremiach dialogu społecznego.” Numer projektu: FERS.04.03-IP.06-0013/24. Projekt współfinansowany z Funduszu Europejskiego dla Rozwoju Społecznego.

Artykuł Ruszają szkolenia w 8 makroregionach w ramach Projektu MKW. Należysz do organizacji członkowskiej FZZ? Zapisz się! pochodzi z serwisu FZZ | Forum Związków Zawodowych.

Stosownie do art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232), trzy reprezentatywne centrale związkowe stanęły na stanowisku, że wzrost w 2027 roku powinien wynosić nie mniej niż:

• 11,0% – wzrost wynagrodzeń w gospodarce narodowej;
• 15,0% – wzrost wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej;
• 8,2% – wzrost minimalnego wynagrodzenia za pracę (o 394 zł, do wysokości co najmniej 5200 zł brutto);
• średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług w 2026 roku, zwiększony o co najmniej 50% realnego wzrostu przeciętnego wynagrodzenia za pracę w roku 2026 – wskaźnik waloryzacji emerytur i rent (art. 89 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Dz. U. z 2025 r. poz. 1749).

Założenia rządowe i pole negocjacyjne

Wspólna propozycja trzech central jest odpowiedzią na przyjęte 28 kwietnia 2026 r. przez Radę Ministrów Wieloletnie Założenia Makroekonomiczne na lata 2026–2030 (WZM), które stanowią podstawę do prac nad projektem ustawy budżetowej na 2027 rok. W dokumencie tym strona rządowa założyła w 2027 roku wzrost wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej na poziomie 2,5% – odpowiadającym prognozowanej średniorocznej inflacji. Formalna propozycja strony rządowej w trybie procedury określonej w ustawie o Radzie Dialogu Społecznego pojawi się dopiero w czerwcu, jednak kierunek myślenia strony rządowej został w WZM wyraźnie zarysowany.

Kontynuacja tego kierunku oznaczałaby w 2027 roku trzeci z rzędu rok, w którym wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej zatrzymuje się na poziomie samej inflacji: 2025 (4,1% przy CPI 3,7%), 2026 (3,0% przy CPI 3,0%), 2027 (założenie WZM 2,5% przy CPI 2,5%). Wyłom w niekorzystnym trendzie stanowił rok 2024, w którym średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej został ustalony na poziomie 120%, a w przypadku nauczycieli kwota bazowa wzrosła o 30% (33% dla nauczycieli początkujących). Działania te – choć istotne – miały charakter jednorazowy i nie zostały powtórzone w kolejnych latach. Propozycja na 2027 rok rysująca się w WZM kontynuuje linię z lat 2025–2026.

Pięć lat asymetrii czyli państwo polskie vs reszta rynku pracy

W ujęciu pięcioletnim, tj. w latach 2020–2025, wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej realnie obniżyły się o około 6,8%. W tym samym okresie minimalne wynagrodzenie za pracę osiągnęło realny wzrost o 56,6%, a przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej – o 38,6% (wyliczenia FZZ na podstawie danych GUS i ustaw budżetowych).

Skala tej asymetrii nie jest efektem koniunktury rynkowej ani naturalnej dywergencji branżowej. Jest następstwem systemowych decyzji państwa polskiego jako pracodawcy: zamrożenia wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej w latach 2021–2022, niewystarczających podwyżek w 2023 roku w warunkach dwucyfrowej inflacji, jednorazowej korekty w 2024 roku oraz powrotu od 2025 roku do polityki wskaźnika ustalanego na poziomie samej inflacji. Minimalne wynagrodzenie za pracę i przeciętne wynagrodzenie w gospodarce kształtowały się w tym samym okresie w oparciu o inne mechanizmy – odpowiednio: ustawowe minimum wzrostu i dynamikę rynku pracy w sektorze prywatnym – co pozwoliło im istotnie wyprzedzić inflację. Konsekwencją tej asymetrii jest postępująca utrata konkurencyjności płacowej sektora finansów publicznych wobec sektora prywatnego, narastający odpływ wykwalifikowanych kadr oraz zatarcie relacji wynagrodzeń pracowników państwowej sfery budżetowej do przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce.

Niedoszacowana ścieżka inflacji

Krytyczne pytanie pod adresem WZM dotyczy realności prognozowanej w nich średniorocznej inflacji. Zgodnie z przyjętymi 28 kwietnia 2026 r. założeniami, średnioroczna inflacja CPI w 2026 i 2027 roku miałaby wynieść 2,5%. Scenariusz ten – co potwierdza Rada Fiskalna w swojej opinii z 12 maja 2026 r. – nie uwzględnia konsekwencji wojny na Bliskim Wschodzie i zamknięcia cieśniny Ormuz, mimo że konflikt rozpoczął się jeszcze przed przyjęciem dokumentu i prace nad WZM trwały ponad miesiąc po jego wybuchu. Rada Fiskalna stwierdza wprost, że ścieżka inflacji w WZM jest niedoszacowana, zwłaszcza na 2026 rok, a zaniżona ścieżka inflacji prowadzi do zbyt optymistycznych założeń dotyczących ścieżki stóp procentowych i kosztu kapitału.

Ocenę tę potwierdzają niezależni ekonomiści. Credit Agricole zrewidował prognozę średniorocznej inflacji CPI na 2026 r. z 2,2% do 3,9%. BOŚ w scenariuszu bazowym zakłada, że inflacja CPI w 2026 r. nie przekroczy trwale 3,5%, a powrót w okolice celu NBP nastąpi dopiero w połowie 2027 r. – pod warunkiem udrożnienia cieśniny Ormuz. Forum Związków Zawodowych podziela tę ocenę. Forum stoi na stanowisku, że prognozowana inflacja w 2027 roku, podobnie jak w roku bieżącym, będzie wyższa od założeń przyjętych w WZM. Oznacza to, że wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej na poziomie 2,5% w praktyce nie zapewni nawet zachowania realnej wartości wynagrodzeń, lecz przyniesie ich obniżenie.

Odporność państwa nie jest wyłącznie sumą wydatków na obronność

W Opinii do projektu ustawy budżetowej na 2026 rok Forum Związków Zawodowych szczegółowo opisało, dlaczego polityka wynagrodzeń w sektorze finansów publicznych jest nierozerwalnie związana z kategorią odporności państwa. Stanowisko to zachowuje pełną aktualność w odniesieniu do propozycji na 2027 rok.

Obronność nie może być wyspowym obszarem zarządzania odpornością państwa. Państwa frontowe NATO o podobnym do Polski położeniu geopolitycznym budują swoje strategie bezpieczeństwa w oparciu o koncepcję obrony powszechnej, w której kluczową rolę odgrywa nie tylko siła militarna, ale przede wszystkim spójność społeczna oraz sprawność całej administracji i służb publicznych. Finlandia rozwinęła koncepcję bezpieczeństwa całościowego, zakładającą, że w czasie kryzysu każdy resort administracji publicznej ma precyzyjnie określone zadania, a fundamentem skutecznego działania państwa jest wysokie zaufanie obywateli. Estonia, Łotwa i Litwa wdrażają koncepcje obrony powszechnej, kładąc nacisk na współpracę międzysektorową i budowanie kultury gotowości. W przypadku konfrontacji z dezinformującym i destabilizującym przeciwnikiem zaangażowani nie będą wyłącznie żołnierze i sprzęt wojskowy. Każdy, kto pracuje na rzecz efektywności państwa polskiego – pracownicy sektora finansów publicznych, w tym państwowej sfery budżetowej – odgrywa rosnącą rolę w przeciwdziałaniu zagrożeniom hybrydowym, dezinformacji oraz zarządzaniu kryzysami. Wszystkie te elementy konstruują polską odporność. Państwo odporne to konstrukcja oparta o wykwalifikowaną, zmotywowaną strukturę służb i pracowników, gotowych do podejmowania ryzyka i działań na rzecz bezpieczeństwa obywateli.

W tym kontekście utrzymywanie wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej na poziomie prognozowanej inflacji – w warunkach, w których sama inflacja jest niedoszacowana – nie jest oszczędnością. Jest decyzją, która pogłębia erozję kadrową w obszarach kluczowych z punktu widzenia odporności państwa. Skala wydatków na obronność w 2026 roku, sięgająca 200 mld zł i 4,81% PKB, oraz dalsza dynamika tych wydatków w kolejnych latach, nie tworzy synergii z całym systemem polityk publicznych, jeżeli równolegle nie następuje odbudowa zdolności kadrowych sektora finansów publicznych.

Minimalne wynagrodzenie: cztery wymiary uzasadnienia

Postulat wzrostu minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2027 roku o 8,2% – do co najmniej 5200 zł brutto – osadza się w czterech wzajemnie powiązanych wymiarach.

Realna siła nabywcza. Obowiązująca od 1 stycznia 2026 r. płaca minimalna w wysokości 4806 zł brutto oznacza, w warunkach faktycznej inflacji, zerowy wzrost siły nabywczej. W otoczeniu, w którym ścieżka inflacji założona w WZM jest – jak wskazują Rada Fiskalna i niezależne ośrodki analityczne – niedoszacowana, każde rozwiązanie utrzymujące wzrost minimalnego wynagrodzenia w pobliżu samego CPI prowadzi nie do stabilizacji, lecz do realnej erozji najniższych dochodów. Postulat 8,2% to wskaźnik osadzony w realistycznej projekcji wzrostu cen, pozwalający na faktyczne odbudowanie siły nabywczej tej kategorii wynagrodzeń.

Relacja do przeciętnego wynagrodzenia. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2041 z dnia 19 października 2022 r. w sprawie adekwatnych wynagrodzeń minimalnych w Unii Europejskiej wskazuje wartość referencyjną adekwatności na poziomie 55% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia. Trybunał Sprawiedliwości UE w listopadzie 2025 r. oddalił skargę Danii i utrzymał dyrektywę w mocy. Utrzymanie relacji minimalnego wynagrodzenia do przeciętnego w okolicach wartości referencyjnej wskazanej w dyrektywie jest zobowiązaniem, którego strona rządowa nie może traktować selektywnie. Postulat 8,2% wpisuje się w zachowanie tej relacji w warunkach kontynuowanej dynamiki wzrostu przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce.

Godność pracy i struktura kosztów. W debacie publicznej powtarzany jest argument, że wzrost minimalnego wynagrodzenia stanowi nieproporcjonalne obciążenie dla przedsiębiorców. Dane Eurostatu rozstrzygają tę kwestię jednoznacznie. W 2024 roku godzinowe koszty pracy w Polsce wyniosły 17,3 euro wobec średniej unijnej 33,5 euro – Polska znalazła się wśród krajów UE o najniższych godzinowych kosztach pracy (tańsze były wyłącznie Bułgaria, Rumunia, Węgry, Łotwa, Litwa i Grecja). W tym samym okresie ceny energii elektrycznej dla odbiorców niebędących gospodarstwami domowymi należały do najwyższych w Unii Europejskiej, a udział podatków i opłat w cenie energii dla tej grupy odbiorców w drugiej połowie 2024 roku wyniósł w Polsce 36,9% – najwyższy w UE (średnia UE: 15,9%, dane Eurostatu). Wysokie koszty prowadzenia działalności w Polsce nie wynikają zatem z kosztów pracy, lecz z wieloletnich zaniedbań inwestycyjnych, w szczególności w obszarze energetyki. Przerzucanie ciężaru kosztów funkcjonowania przedsiębiorstw na najsłabiej zarabiających jest rozwiązaniem zarówno nieskutecznym ekonomicznie, jak i niedopuszczalnym z punktu widzenia podstawowej zasady godności pracy.

Konsumpcja jako napęd gospodarki. Same Wieloletnie Założenia Makroekonomiczne na lata 2026–2030 wskazują konsumpcję prywatną – obok inwestycji – jako jeden z głównych motorów wzrostu PKB w 2026 roku. Konsumpcja prywatna jest możliwa jedynie wówczas, gdy gospodarstwa domowe dysponują realną siłą nabywczą. Najsłabiej zarabiający w największym stopniu spożytkowują swoje dochody na konsumpcję bieżącą, a nie na akumulację oszczędności. Wzrost minimalnego wynagrodzenia – w skali odpowiadającej realnej inflacji i z zachowaniem relacji do przeciętnej – nie jest zatem obciążeniem gospodarki, lecz jednym z mechanizmów podtrzymujących dynamikę popytu wewnętrznego, na której opiera się prognozowany przez rząd wzrost gospodarczy.

Postulat planowania wieloletniego

Wspólna propozycja FZZ, NSZZ „Solidarność” i OPZZ stanowi punkt wyjścia do dalszych prac w ramach Rady Dialogu Społecznego. Strona pracowników oczekuje merytorycznej dyskusji, opartej na realistycznych założeniach makroekonomicznych, oraz odejścia od dotychczasowej praktyki, w której wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej ustalany jest w trybie jednostronnym, w cyklu rocznym, bez wieloletniej perspektywy.

FZZ konsekwentnie postuluje przejście do strategicznego, wieloletniego planowania wzrostu wynagrodzeń w sektorze finansów publicznych. Pracownicy sektora finansów publicznych, w tym państwowej sfery budżetowej, mają prawo do przewidywalności swojej sytuacji dochodowej w perspektywie dłuższej niż jeden rok budżetowy. Skokowe, incydentalne działania podwyżkowe nie rozwiążą systemowych problemów kadrowych w obszarach, których wydolność stanowi fundament odporności państwa.

Artykuł Wspólna propozycja FZZ, NSZZ „Solidarność”, OPZZ ws. wzrostu w 2027 r.: wynagrodzeń w gospodarce narodowej, w tym w państwowej sferze budżetowej, minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz emerytur i rent z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych pochodzi z serwisu FZZ | Forum Związków Zawodowych.

W dniach 11-14 maja 2026 r. delegacja liderek Forum Związków Zawodowych wzięła udział w zagranicznej wizycie studyjnej w Genewie w Szwajcarii. Głównym celem wyjazdu była obserwacja pracy i konsultacje z ekspertami Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP/ILO) – wyspecjalizowanej agencji ONZ odpowiedzialnej za wypracowywanie międzynarodowych standardów pracy.

W skład delegacji FZZ weszły: Dorota Ronek (Ogólnopolski Związek Zawodowy Pielęgniarek i Położnych), Renata Zuterek (Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Funkcjonariuszy Straży Granicznej), Justyna Mroczko (Ogólnopolski Międzyzakładowy Związek Zawodowy „Razem”) oraz tłumacz Jan Polaczek. 

System nadzorczy i wyzwania cyfryzacji. Spotkania w ILO ACTRAV

Podczas wizyty odbyły się intensywne konsultacje i panele eksperckie w siedzibie ILO ACTRAV (Biuro ds. Działalności Pracowniczej Międzynarodowej Organizacji Pracy). W spotkaniach z delegacją FZZ uczestniczyli przedstawiciele MOP: Rafael Peels, Melanie Jeanroy oraz Sergejus Glovackas.

Z genewskich obrad płyną istotne wnioski dla polskiego ruchu związkowego:

• zrozumienie mechanizmów nadzorczych MOP (m.in. roli Komitetu Wolności Związkowej) pozwala polskim liderom na podniesienie rangi argumentacji w dialogu z rządem, opierając ją na międzynarodowych zobowiązaniach państwa.
• Nowoczesny ruch związkowy musi zachowywać równowagę pomiędzy tradycyjną walką o prawa pracownicze a nowymi wyzwaniami gospodarki cyfrowej (inicjatywa „Trade Unions in balance”).
• Lider związkowy ewoluuje z funkcji roszczeniowej w kierunku bycia stabilizatorem społecznym, co jest szczególnie istotne w czasach napięć geopolitycznych i gospodarczych.

W trakcie spotkań liderki FZZ zaprezentowały także polską perspektywę, przedstawiając prezentacje pt. „Rola lidera związkowego w Polsce”.

Dialog społeczny, AI i postulat odpolitycznienia

Istotnym elementem wizyty były warsztaty poświęcone wpływowi nowych technologii, takich jak sztuczna inteligencja (AI) oraz praca zdalna, na dialog społeczny. Wnioski z tych paneli wyraźnie wskazują, że polski dialog społeczny na poziomie krajowym powinien zostać odpolityczniony i opierać się na twardych danych makroekonomicznych.

Liderki FZZ wskazały, że współczesny związkowiec musi stać się animatorem dialogu, który nie tylko potrafi wyrażać sprzeciw, ale również skutecznie wykorzystuje kompetencje miękkie – negocjacje i mediacje – by znajdować wspólny mianownik dla interesów różnych stron. 

Przedstawicielki FZZ podkreślały także, że lider reprezentujący np. sektor międzyzakładowy musi pełnić rolę sprawnego nawigatora interesów branżowych, łączącego interesy pracowników z wielu branż.

Filary i rekomendacje dla polskiego ruchu związkowego

Na podstawie obserwacji i warsztatów przeprowadzonych w MOP, sformułowano konkretne rekomendacje do wdrożenia w ramach FZZ:

• należy wprowadzić zaawansowane szkolenia z zakresu mediacji, by liderzy mogli efektywnie zarządzać konfliktami w zakładach pracy i na poziomie branżowym, zgodnie ze standardami MOP.
• Liderzy w procesie opiniowania ustaw i monitorowania prawa powinni aktywnie powoływać się na dyrektywy UE oraz konwencje MOP, co istotnie wzmocni pozycję merytoryczną FZZ.
• Niezbędna jest adaptacja nowoczesnych kanałów komunikacji do walki z dezinformacją uderzającą m.in. w służby publiczne i sektor medyczny, a także do mobilizacji i edukacji członków związku.
• Należy dążyć do włączenia strony społecznej w dyskusje nad strategiami bezpieczeństwa i rozwoju gospodarczego państwa już na wczesnym etapie przed-legislacyjnym.

Wizyta studyjna została zrealizowana w ramach ogólnopolskiego projektu „Wzmocnienie potencjału liderów Forum Związków Zawodowych w zakresie polityk publicznych, stanowienia i monitorowania prawa oraz udziału w gremiach dialogu społecznego” (Numer Projektu: FERS.04.03-IP.06-0012/24).

Artykuł Globalne przywództwo i standardy MOP. Liderki FZZ z wizytą studyjną w Genewie pochodzi z serwisu FZZ | Forum Związków Zawodowych.

Strona społeczna zwróciła uwagę, że pomimo upływu ponad dwóch lat od wydania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 listopada 2023 r. (sygn. K 17/19), do chwili obecnej nie wprowadzono zmian legislacyjnych wykonujących orzeczenie TK dotyczące zasad rekompensaty za służbę ponadnormatywną funkcjonariuszy Straży Granicznej. Podkreślono, że obecne przepisy pozostają niezgodne z Europejską Kartą Społeczną, co prowadzi do narastającej niepewności prawnej oraz konieczności indywidualnego dochodzenia roszczeń przez funkcjonariuszy.

Związki zawodowe podkreśliły również, że funkcjonariusze — ze względu na specyfikę służby — nie mają możliwości korzystania z alternatywnych form opodatkowania dostępnych w części sektora prywatnego, i w związku z tym postulują podniesienie drugiego progu podatkowego PIT.

Strona związkowa zaproponowała ponadto wypracowanie rozwiązań umożliwiających zwolnienie z opodatkowania części świadczeń związanych ze służbą, w tym rekompensaty za przedłużony czas służby.

Przedstawiciele Ministerstwa Finansów poinformowali, że do 15 czerwca br. rząd przedstawi Radzie Dialogu Społecznego propozycje kluczowych wskaźników makroekonomicznych stanowiących fundament pod projekt budżetu na rok następny oraz propozycje dotyczące płac. Zespół zapowiedział kontynuowanie prac nad kwestią podwyżek uposażeń oraz wykonaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 listopada 2023 r.

W trzecim punkcie porządku obrad przedstawiono argumenty uzasadniające wprowadzenie świadczenia mieszkaniowego dla funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Wszystkie organizacje związkowe uczestniczące w posiedzeniu jednogłośnie poparły tę inicjatywę. Podjęto decyzję o przyjęciu Stanowiska Strony pracowników i Strony pracodawców Doraźnego Zespołu ds. służb mundurowych w sprawie wprowadzenia dodatku mieszkaniowego dla funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej.

Stronę rządową reprezentowali przedstawiciele Ministerstwa Finansów oraz Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Materiał opracowało Biuro Zarządu Głównego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Funkcjonariuszy Straży Granicznej, 

Artykuł O zmianach w systemie podatkowym podczas posiedzenia Doraźnego Zespołu ds. służb mundurowych RDS pochodzi z serwisu FZZ | Forum Związków Zawodowych.

Artykuł Rząd opublikował Wieloletnie Założenia Makroekonomiczne na lata 2026-2030 pochodzi z serwisu FZZ | Forum Związków Zawodowych.